Pasja Merlina część 1

Pasja Merlina część 1

Kiedy twoje otwieranie się przynosi do twojego życia nowe formy porozumiewania się, np. z rzeczami czy z drzewami, i te przebudzone energie zaczynają do ciebie mówić, uważaj, bo być może właśnie budzi się w Tobie pasja Merlina!

Kiedyś były do tego dedykowane szkoły tajemne, dziś są one zbędne, bo poziom przebudzenia, działanie z synchroniczności, we flow, osiągnęło taki poziom, że nasza dusza może nas tam poprowadzić bezpośrednio z nas.

A to najpiękniejszy klucz, który istnieje.

MOJE PIERWSZE MERLINOWANIE

Tak właśnie pewnego dnia znalazłam się w „Mieście Grzechu”, jak go nazwałam w swojej głowie.

Na środku pustyni, setki kilometrów od cywilizacji, pośrodku egipskiej Sahary udałam się z innymi mistrzami do starożytnego miasta, a w zasadzie do jego pozostałości.

Wchodząc przez bramę, poczułam silne energie, a gdy wraz z oprowadzającym nas Egipcjaninem weszliśmy do pomieszczenia dawnej świątyni, wręcz nie mogłam się odgonić od przytłaczających wizji mężczyzn niegdyś głośno modlących się tam z rękami wznoszonymi ku górze.

Zwarte szeregi wiernych w białych szatach i lamenty modlitewne, tak żarliwe, że od razu zrobiło mi się duszno. Najgorsza jednak była zawziętość i to, jak bardzo mieszkańcy tego miasta bronili swoich racji. Bez litości.

To tak jakby mury miały swoją pamięć i nasiąknęły energiami, które wybrzmiały najmocniej w tym miejscu.

A kiedy wchodzi tam ktoś otwarty na energie, na czytanie z pola, wtedy wspomnienia murów wylewają się na ciebie. Bo ta pamięć jest tam specjalnie, bo dąży do równowagi.

Chce zostać wyrównana, więc szuka do tego sposobności.

Współcześni Merlini są taką sposobnością.

Potrafią wejść w energie zakorzenione w pewnych miejscach, by je uwolnić.

A najśmieszniejsze jest, że to wszystko dzieje się jakby poza twoją ludzką świadomością.

To nie jest tak, że idziesz gdzieś i wiesz, co masz zrobić. Raczej świat prowadzi cię do tych miejsc i zanim się spostrzeżesz, już jesteś w procesie uwalniania energii.

I nigdy nie wiesz, jak te energie zostaną uwolnione.

Po prostu idziesz i robisz to, co ma być zrobione.

Nikt ci za to nie podziękuje. Najpewniej większość ludzi nawet nie zauważy tego, co się dzieje w tobie i przez ciebie. Może nawet ty sam, drogi czytelniku, robiłeś to już kilka razy, ale nie rozumiałeś od razu procesu, który się zadziewa przez Ciebie, nieważne. Bo i tak, co ma się dokonać, w końcu się dokona.

Będąc wtedy w Egipcie, w Mieście Grzechu, w tym pomieszczeniu modlitewnym, zrobiło mi się ciemno przed oczami. Tych zbitych energii ślepej wiary było tak dużo, że musiałam wyjść. Cała grupa szła zwiedzać dalej, a ja ledwo łapałam oddech.

Kiedy wyszłam z tego pomieszczenia, nasz przewodnik kazał mi stanąć pod murowaną ścianą miasta i się stamtąd nie ruszać, aż grupa wróci ze zwiedzania. Na koniec rzucił dość surowo:

„Zrób to dla mnie!”

A ja, kiedy tylko oparłam się o tę ścianę, zostałam zalana kolejnymi „wspomnieniami” tych murów.

Ukazała mi się Ściana Śmierci.

Stałam w miejscu, gdzie wymierzano kary ludziom naruszającym restrykcyjne zasady miasta.

Widziałam kary śmierci wymierzane głównie mężczyznom, ale też czasem kobietom. Dzieciom. Nieważna była ranga ani przyczyna naruszenia zasad. Miasto funkcjonowało w swojej surowej dyscyplinie wiary. I nie dało się temu sprzeciwić. Widziałam więc baty wymierzane ludziom, większość z nich ginęła na miejscu, niektórzy umierali z wycieńczenia i to trwało.

Niektórzy próbowali uciec, próbowali wykrzyczeć swoją niewinność i nic nie było w stanie powstrzymać żarliwości wiary, która, karząc i wzniecając w ludziach strach, utrzymywała gorzki „porządek”.

Nie zagłębiając się w szczegóły, czekała mnie tam jeszcze jedna „przygoda”, związana z młodym mężczyzną. I choć nic a nic mi się nie stało, to dogłębnie poczułam rodzaj zniewolenia kobiecej energii wobec praw nadanych mężczyznom przez ich Boga. (Że też to jeszcze funkcjonuje!)

ALCHEMIA ENRGII

W każdym razie, kiedy wróciłam z tej wycieczki z powrotem do beduińskiej wioski, narosło we mnie nieznane dotąd uczucie głębokiego smutku, związane z energiami, które przeze mnie przeszły. I pierwszy raz od początku tej wyprawy zupełnie serio przestałam się uśmiechać. Siedziałam w pozycji medytacyjnej i zapadałam się w wielowymiary horyzontu jak w transie.

To było jak przeglądanie historii tego kraju, tych ziem. Widziałam wiele cierpienia kobiet, wykorzystywania ich, zamykania, karania. A także zniewolenie mężczyzn poprzez wiarę.

Pozwalałam, żeby te wszystkie energie przepływały, przed niczym nie uciekałam.

Beduini podchodzili do mnie co jakiś czas i przynosili mi coś do picia, pytali, czy mogą mi jakoś pomóc, a ja tylko nieobecnym wzrokiem poruszałam głową, żeby dali mi spokój.

Czułam ciężar, niewyobrażalny ciężar tych ziem i szczerze mówiąc bardzo ciężko było mi go utrzymać. Kilka łez spłynęło mi po policzku.

Wtedy pojawił się najstarszy Beduin. Podszedł do mnie z oczami pełnymi miłości i poprosił, żebym wyciągnęła do niego rękę. W pierwszym odruchu chciałam, żeby zostawił mnie w spokoju, jak reszta, ale kiedy spojrzałam w jego oczy, coś się zmieniło. Więc wyciągnęłam do niego rękę.

Położył mi na dłoni ząb rekina. Powiedział, że to skarby Beduinów, które znajdują na pustyni, bo ta ziemia kiedyś była wielkim morzem, z wielkimi rybami. A dziś jest suchym piaskiem z pozostałościami tego, co niegdyś było w niej straszne.

Kiedy ten ząb wylądował w moich rękach, poczułam więcej siły.

Poczułam, jak odwaga zaczyna się we mnie otwierać, odwaga do zmiany.

Kilka minut później, nie do końca wiedząc, co robię, siedziałam przy lekko rozpalonym ognisku z patykiem w ręku.

Trzymałam go przed sobą i pozwalałam, żeby wszystkie energie ciężkości i zniewolenia były wchłaniane do tego drewna. Wręcz widziałam wir energii, który wnika w ten patyk. I z każdą kolejną minutą patyk nabierał coraz więcej energii.

Nie mam pojęcia, ile to wszystko trwało, bo sama czułam się jak w transie, jakbym była częścią rytuału, który się przeze mnie toczył.

W końcu jednak patyk naciągnął tyle energii, że już więcej nie mógł pomieścić. A ja poczułam, że mam go złamać, a wraz z tym czynem tworzę rytuał zakończenia niewoli.

Nie zastanawiałam się ani przez chwilę nad tym, co robię, po prostu to działo się samo, a ja byłam tą świadomą istotą wykonującą zadanie krok po kroku.

Wzięłam więc ten patyk pełen niekorzystnych, starych energii, starych ustaleń, które już dawno przestały służyć tej ziemi i z całym swoim przekonaniem złamałam go wpół.

Od razu po tym wrzuciłam go do ognia.

Niezwykłe było moje zdziwienie, bo Beduin, który w międzyczasie przyszedł do ogniska, sekundę po tym, jak dwa końce tego patyka wylądowały w ogniu, dorzucił całą stertę drewna do paleniska i aż buchnęło ogniem.

To było totalnie magiczne.

Czułam, jakby Beduini w swojej istocie pomagali mi nieświadomie dokończyć ten rytuał, który zadziewał się przeze mnie.

Z każdą kolejną chwilą patyk płonął i się rozpadał, a ja w tym samym tempie odzyskiwałam lekkość i radość mojej istoty. Ani.

Beduin, który dorzucił drewna, podał mi kubek z gorącą herbatą i to ocuciło mnie już totalnie.

Poczułam się wolna od tej całej historii i jednocześnie wiedziałam, co się zadziało.

Czułam, że w ogromnej mierze to się wiązało ze zniewoleniem kobiet, które miało się zakończyć.

Wtedy zrozumiałam, jak działa Magia Merlina.

Nasza rzeczywistość jest połączeniem tego, co fizyczne z tym, co energetyczne.

Jeśli nie jesteś połączony z tym, co energetyczne, widzisz tylko jeden wymiar rzeczywistości.

Kiedy jednak połączysz się również z wymiarem energetycznym, wszystko, czego doświadczasz, jest również energetyczne.

Z tego poziomu wymiarowości można na nowo tworzyć to, co jest.

Używając obu wymiarów, zlewając je w jedno, możemy wpływać na rzeczywistość zarówno na tę energetyczną, jak i fizyczną, a to czyni wielką różnicę. To właśnie jest Magia Merlina.

Dodatkowo poziom otwartości, który ci na to pozwala, jest tak wysoki, że rozumiesz już zasadę jedności, więc nie robisz krzywdy innym, bo wiesz, że to jest równoznaczne z krzywdzeniem samego siebie.

Dlatego jesteś czystym naczyniem i energia może przez Ciebie działać.

I tak właśnie zadziało się w Egipcie.

WYPRAWA DO SŁOWENII

Na szczęście nie zawsze jest tak bardzo ponuro i dramatycznie w Merlinowaniu.

Czasem bywa też nie tak znowu samotnie.

Rok temu w bardzo synchroniczny sposób nasza mała grupa czterech osób, czterech mistrzów, znalazła się niespodziewanie na szczycie góry w Słowenii.

Mimo że nie mieliśmy tego w planach, okazało się, że stworzyliśmy swoją RADĘ CZTERECH.

Cztery żywioły, równych sobie energii,

z czterech różnych stron świata,

a każda niosła inne unikalne cechy charakteru i umiejętności.

Dwie kobiety, dwóch mężczyzn.

Ziemia, Woda, Powietrze, Ogień.

Unia, która miała powstać, dokładnie w miejscu, w którym powstała. W czasie, w którym wszyscy byli gotowi.

Poczułam też, że takich Rad Czterech stworzy się więcej na świecie.

✨ To jeszcze nie koniec…

Ta historia się tutaj nie kończy.

Podróż z Radą Czterech była dopiero początkiem czegoś znacznie większego.

Były kolejne góry, kolejne synchroniczności, kolejne spotkania i chwile, które pokazały mi, jak rzeczywistość odpowiada, kiedy naprawdę uczymy się słuchać.

W następnej części opowiem, co wydarzyło się po naszym spotkaniu na szczycie góry i dlaczego czuję, że na całym świecie zaczynają powstawać kolejne Rady Czterech.

Być może niektórzy z Was już teraz są po cichu prowadzeni do swojej własnej.

Do tego czasu…

Pozostań otwarty.

Życie często najpierw szepcze, zanim zacznie mówić.

Część druga już wkrótce.

Z ukłonami Merlina,

Anna Budzowska

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Powrót do góry